Mijn Bevallingsverhaal

7 november 2014

Het bevallingsverhaal begint voor mijn gevoel op woensdagavond. Stefan en ik zijn nog lekker uit eten geweest in ons favoriete restaurant in Megen. [KLIK] Ik heb stiekem alvast biefstuk gegeten, wat ik 9 maanden heb moeten missen. Mijn theorie, als hij morgen toch geboren wordt dan maakt het niet zo veel uit en ik vertrouw het restaurant er op om goede stukken vlees in huis te hebben. Toch maar voor de zekerheid gevraagd om tegen het doorbakken aan te krijgen.

Uit eten Vleesch

Het was zeker genieten de laatste avond met zijn tweeën. Hoe bizar en niet te beseffen ook.

Donderdagochtend ging al vroeg de wekker. We moesten namelijk om 6 uur bellen of ze plek voor ons hadden op de afdeling om ingeleid te worden. Dit moest omdat ik met mijn te hoge BMI niet over de 40 weken zwangerschap mag. Mijn 40 weken vallen op een zaterdag dus moesten we iets eerder komen. Ze hadden plek op de afdeling en ik zou er om 7 uur moeten zijn. Dat haalden we helaas niet want ik moest nog overgeven door het vroege opstaan, en waarschijnlijk ook wat zenuwen.

Eenmaal in het ziekenhuis om half 8 kwam een beetje norse verpleegster van de nachtploeg me op bed installeren met buikband. Ze draaide qua norsheid gelukkig bij toen ik vertelde door het overgeven te laat te zijn. De assistent gynaecoloog werd erbij gehaald om mij nog voor het overleg van de ochtend te prikken. Ze constateerde al wat ontsluiting en brak vervolgens mijn vliezen. Wat echt een maf gevoel is, warme zooi die opeens uit je loopt. De assistent gynaecoloog draaide ook een draadje in Eon zijn hoofdje om de hartslag beter te registeren. Door mijn overgewicht is dat wat moeilijk met de buikband. Dat draadje, het idee dat dat in het hoofdje van mijn baby gedraaid zat vond ik eigenlijk maar niks en het gevoel van een draadje dat uit je loopt is echt niet fijn. Maar je wilt ook dat je kindje goed in de gaten gehouden wordt en niet opeens wegvalt qua hartslag zonder dat je het weet.

Lachen Pruilen

Kamer

Vanaf het moment dat de vliezen gebroken waren lagen Stefan en ik nog wat te grappen en grollen in bed. Televisie aangezet en gekeken naar de monitor waar de hartslag van Eon geregistreerd werd en mijn harde buiken zichtbaar werden. Ik twitterde nog wat en appte met Bianca en Jacqueline om de tijd wat te doden. Ik at een boterham die ik meegenomen had van thuis. Ik werd tussendoor aan een infuus gelegd om vocht toegediend te krijgen en wee-opwekkers. Ik wilde de opwekkers nog niet omdat ik eerst wilde kijken wat mijn lichaam zelf zou doen. De verpleegkundige ging daar, in overleg met de assistent gynaecoloog, in mee.

Een uur later kwam assistent gynaecoloog om te kijken of er al wat op gang was. Ik had wel al wat lichte weeën. Ook al vond ik ze toen al best pijnlijk, niet beseffend hoe erg het nog zou worden. Er werd besloten om de wee-opwekkers toch op de laagste stand open te draaien zodat het niet te lang zou gaan duren allemaal.

Vanaf dat moment begonnen weeën echt door te zetten met regelmaat. Ik pufte ze aardig weg, met behulp van Stefan. Tussen de weeën door sukkelde ik telkens wat in slaap om met een wee weer bij positieven te komen.

Op een gegeven moment kwam de verpleegkundige om de opwekkers wat te verhogen. Niet omdat ik niet genoeg weeën had maar ze wilde wat langer hebben, intensiever, met langere tussenpozen. Voor mijn gevoel zijn die tussenpozen nooit langer geworden maar de weeën wel intenser en pijnlijk. En vooral moeilijker weg te ademen.

Om half 2 kwamen ze even lekker voelen hoe het met mijn ontsluiting was. Op dat moment had ik 5 cm ontsluiting. We vroegen wat we nog konden verwachten qua tijd. Ze zeiden dat er niks van te zeggen was maar dat de meeste vrouwen ongeveer één cm per uur ontsluiting hebben. We berekenden dat we dan rond 18.00 een bevalling zouden hebben. Met dat in mijn achterhoofd ging ik de steeds heftiger wordende weeën wegpuffen.

Om 2 uur had ik een paniek moment. De weeën waren zo intens, zo pijnlijk, dat ik het niet meer trok. Dat zei ik ook tegen de verpleegkundige. Huilend vroeg ik of ik pijnstilling kon krijgen. De verpleegkundige zei dat ik de weeën goed opving en dat ik het nog even moest volhouden. Huilend smeekte ik of er niet toch iets geregeld kon worden. Ze ging het overleggen met de assistent-gynaecoloog en kwam terug met de boodschap dat ze over een uur zouden kijken hoe het met de ontsluiting was en of ik een pompje kon krijgen.

Dat stelde me wat gerust ondanks dat ik echt dacht niet verder te kunnen. Alsof je wat te kiezen hebt wat dat betreft.

Monitor

Samen met Stefan ging ik verder met het opvangen van de weeën. Hij kon op de monitor zien wanneer er een wee aan zat te komen, waarschuwde me en ademde mee. Dit was voor mij ontzettend belangrijk, zijn rustige ademhaling was mijn leidraad om uit te ademen en de pijn uit mijn lichaam te laten stromen. Ik bedacht me hoe belangrijk Stefan voor me was op dat moment. Zonder hem had ik nooit door die weeën kunnen komen. Zijn hand om in te knijpen en zijn ademhaling om mij te leiden. Heel gek moest ik toen denken aan twitter-maatje Olga, die dit straks zonder partner door moet. Hoe erg ik ook in mijn eigen pijn zat, maakte me dat wat verdrietig.

Om half 3 veranderde de situatie. Opeens had ik een compleet andere wee. Ik schoot uit mijn trance en zei tegen Stefan, toen ik de wee weg had kunnen puffen, dat dit geen normale wee was. Dat het een perswee was. De uitleg van mijn moeder “het gevoel alsof je ontzettend moet poepen” kwam terug in mijn hoofd en dat was wat ik voelde. Ik liet Stefan op de knop duwen voor de verpleegkundige en die kwam vlot binnen hobbelen. We vertelden dat de wee anders was maar de verpleegkundige dacht dat het kwam doordat ik al de hele dag niet had geplast dat daardoor de druk te hoog was. Ik moest dus eerst naar de wc van haar.

Hele mikmak losgekoppeld, infuus mee. Ioni op het toilet voor 3 suffe druppels urine. Ik baalde want al die moeite voor niks.

Terug naar het bed en ik ging even zitten op de rand van het bed. Opeens kwam er weer een perswee. Nu komt het meest smerige onderdeel van het bevallen. Ik loosde de inhoud van mijn blaas door de perswee over de rand van het bed, op de grond en zelfs wat over de schoenen van Stefan. Hiervan werd ik heel bang. Ik wist niet wat er aan de hand was, de urine zag er raar uit en het deed ontzettend (understatement) pijn. De verpleegkundige werd opeens heel snel en binnen enkele minuten stond de kamer vol met mensen, een couveuse (niet nodig gehad) en werd er aan mij gesjord, iets onder mij geschoven, vingers in mij gestopt en geconstateerd dat ik al 10 cm ontsluiting had. En dus zoals ik al dacht, persweeën had.

De assistent gynaecoloog legde uit dat ik bij de volgende wee mijn adem moest pakken en moest gaan persen. Ik snapte er geen hol van. De wee kwam en ik snapte echt niet meer hoe ik in hemelsnaam met deze pijn adem kon pakken en vast houden. Ben je net een halve dag bezig met uitademen en los laten van je weeën moet je nu opeens je adem vast houden. Het duurde tot de derde perswee dat ik het snapte. Maar ik kreeg Eon er nog niet uit geduwd.

Continu zat ik me te verontschuldigen dat het me niet lukte. Ik had het idee dat het allemaal lang duurde voor hun en dat ik hen belemmerde met hun werk. Tussendoor grapten de verpleegkundige en assistent gynaecoloog nog dat ik pijnstilling had gevraagd en dat daar helemaal geen tijd meer voor was.

Bij de vierde perswee ging ik er echt voor. Ik duwde, schreeuwde, krijste, duwde nog meer, hapte adem en duwde nog eens. Het hoofdje was er door. Eon bleef helaas nog met zijn schouders hangen. Het ziekenhuis personeel legde mijn benen in mijn nek, ik werd dubbel gevouwen en de assistent gynaecoloog haalde het schoudertje los. Floeperdefloep daar was Eon met veel gehuil. Er werd een slijmerig warm bundeltje op mijn borst gelegd.

Ik weet dat iedereen altijd zegt dat dat het moment is dat alles goed voelde. Ik had dat niet. Ik had een paniek moment. Een moment met gedachten als “is dit echt?”, “hoe kan dit nou”, “heb ik dit er net uitgeduwd??”. Volgens Stefan keek ik heel paniekerig naar hem. Eon stopte gelukkig snel met huilen en met het contact maken kwamen de wat meer gelukkige gedachten ook.

Pasgeboren

Voor Stefan was het allemaal heel eng. Hij was erg bang geweest met de persweeën omdat ik zo hard schreeuwde en krijste. Met trillende handjes heeft hij de navelstreng doorgeknipt.

Stefan heeft daarna mijn ouders gebeld. Die een half uur later in het ziekenhuis waren. Ondertussen werd de kleine gecheckt door de kinderarts. Hier heb ik niks van meegekregen, wat maar goed ook is want ze checken onder andere zijn reflexen door hem te laten ‘vallen’ op een kussen. Brrrrr.

Achteraf besefte ik pas hoe snel het gegaan is. Ik ben om half 9 begonnen met weeën en om 15.02 is Eon geboren. Hoewel het pijnlijk was, weet ik dat ik een erg voorspoedige bevalling heb gehad. Ik ben niet gescheurd, niet geknipt en hoefde dus ook geen hechtingen te krijgen. Doordat ik geen pijnstilling heb gehad hoefde ik ook weinig na controles en in principe mochten we een uur later alweer naar huis maar ik moest eerst wel even plassen en dat duurde even. Ik moest eerst weer voldoende vocht binnen krijgen om te kunnen plassen.

Uiteindelijk zijn we tot 8 uur in het ziekenhuis gebleven omdat we nog eten kregen. Tussendoor Eon nog een keer aangelegd en toen samen met mijn broer en schoonzus richting auto gegaan. Thuis aangekomen was de kraamzorg er ook en moesten we meteen alleen de nacht in. We hebben nog nooit zo’n spannende nacht gehad. En oh wat zijn we lang bezig geweest met dat eerste luiertje!

Oh en ben ik de pijn alweer vergeten? Ja. Het eerste uur dacht ik “dit NOOIT meer”. Maar nu denk ik stiekem toch alweer aan een volgende. Stefan denkt daar wel ‘iets’ anders over.

You Might Also Like

23 Comments

  • Reply Bevallen in het ziekenhuis - Wereld van Mama 17 oktober 2016 at 08:12

    […] een inleiding heeft gehad, heeft ze haar ziekenhuisbevalling als positief ervaren. Haar complete bevallingsverhaal lees je op haar […]

  • Reply Eon is jarig! – iooon.nl 23 oktober 2015 at 06:42

    […] hele bevallingsverhaal is te lezen hoor. Ik zal het niet gaan herhalen. [KLIK] maar gewoon als je je herinneringen op wil halen of als je het nog niet gelezen […]

  • Reply V☺nnieb 19 november 2014 at 10:04

    Ik vond het ‘vieze’ ook wel meevallen 😉 het is gewoon een mooi verhaal.
    Heel veel geluk met Eon ♥

  • Reply Kiss & Make-up 10 november 2014 at 13:01

    Aaah wat leuk dat je het hele verhaal hebt neergepend!

  • Reply Willemvk 9 november 2014 at 13:22

    Mooi beschreven!

  • Reply Zina 9 november 2014 at 12:32

    Oh jeetje. ‘Ik duwde, schreeuwde, krijste, duwde nog meer, hapte adem en duwde nog eens’, en dan nu al weten dat je dat nog een keer wil? Brrrr. Nee even serieus, wat een heftig verhaal en ik heb zo zo zoveel respect voor vrouwen die dit allemaal kunnen/moeten (want inderdaad, heb je een keuze?) doorstaan. Powervrouw! Geniet van je kleintje! X

  • Reply sjoerd 7 november 2014 at 22:16

    De eerste was een ziekenhuisbevalling, onterecht achteraf. De tweede heb ik bijna zelf moeten doen. De kraamhulp was wat aan de late kant… Maar geen paniek hoor. Het blijft een natuurlijk proces.

    • Reply ioon 8 november 2014 at 00:17

      Oef lijkt mij toch spannend!

  • Reply Nicetobeout 7 november 2014 at 20:00

    Wat een mooie foto van jou en Stefan. Weet je wat ik nou niet snap? Dat als jij zegt pijnstilling te willen ze je het toch nog niet geven. Dat vind ik best erg! Hoe zit dat dan?

    • Reply ioon 7 november 2014 at 23:49

      Nou ze gingen dus overleggen want pijnstilling kan tot een bepaald moment in de bevalling. Achteraf gezien was ik dus al veel te ver maar dat wisten we niet. In het ziekenhuis zien ze je liever zonder bevallen omdat je kindje ook wat mee krijgt van de stof die jij binnen krijgt. Als ik nog steeds op 5 of 6 cm ontsluiting had gezeten dan had ik het wel gekregen waarschijnlijk.

      • Reply Nicetobeout 8 november 2014 at 13:43

        Ah zo. Hm maar is dat eigenlijk wel iets wat je vooraf zou kunnen aangeven dat je dat sowieso wilt?Dat zou ik wel heulllll graag willen dan.

        • Reply ioon 8 november 2014 at 15:43

          Ja vooraf bespreek je dat. En ik had gezegd het zonder te willen proberen. Misschien niet slim maar anders hadden we ook niet zo vlot naar huis gemogen.

  • Reply Madelon 7 november 2014 at 19:30

    Hubby hier was blij dat we geen bevalling hoefden te doorstaan haha. Zo te horen ging het voorspoedig bij jou gelukkig!

    • Reply ioon 8 november 2014 at 00:18

      Kan ik me iets bij voorstellen. Stefan vond het allemaal maar eng.

  • Reply Petra 7 november 2014 at 18:30

    Nou ik vond het helemaal niet vies. Gewoon een mooi bevallingsverhaal. Dat heb je maar mooi even geflikt.

  • Reply Jennifer 7 november 2014 at 16:43

    Met al je waarschuwingen dacht ik: ‘oké, nu komt het’. Maar je hebt het behoorlijk genuanceerd opgeschreven. En ik denk ook dat het voor jou vervelender was om het mee te maken dan voor ons om te lezen. Zelfs voor deze angsthaas. Want eigenlijk klinkt een bevalling die zo vlot verliep als die van jou zonder scheuren wel prima, en dan zou ik dat plasje voor lief nemen. Ik bedoel, aangezien er bij mij ook een tuinslangetje uitkomt die nogal in het rond kunnen sproeien .. kan papa in spé er ook alvast aan wennen. 😛

    • Reply ioon 8 november 2014 at 00:19

      Heb je helemaal gelijk in, en achteraf gezien zou ik er voor tekenen.

  • Reply Olga 7 november 2014 at 15:41

    Ik vind het juist een positief verhaal, zoals ik net al op FB liet weten. Over bevallingen gaan vooral de gruwelijkste verhalen rond en eigenlijk zit niemand daar op te wachten. Nu ik dit gelezen heb, is er meteen weer hoop :’)

    En lief dat je aan me hebt gedacht 🙂 Ik heb inmiddels de armen om in te mogen knijpen wel gereserveerd, gelukkig 😉

  • Reply mara 7 november 2014 at 15:23

    Power woman! Ranzigheid valt wel mee toch. Iedereen plast wel eens over de schoenen van zijn of haar partner heen hihi.

    Maar wel bijzonder verhaal om te lezen! Gewoon Hoe het is incl de mindere momenten

  • Reply Manon 7 november 2014 at 14:50

    Wauw, ik vind het echt een “goed” verhaal (kan je dat vinden van een bevallingsverhaal?). Heb de laatste tijd ZOVEEL bevallingsverhalen gelezen op blogs en ze zijn echt allemaal zoooo anders, bizar om al die verschillende verhalen te lezen. Wat fijn dat je niet gescheurd, geknipt, gehecht en alles bent, scheelt toch weer een beetje ellende! En je hebt een prachtig ventje op de wereld gezet hoor, wat een snoetie <3

  • Reply Chezzelia 7 november 2014 at 14:48

    Oooh ik vind het nog meevallen en volgens mij heb je veel geluk gehad met je bevalling! Ik weet nog dat je in de ochtende appte dat je wel weeen had maar wist niet dat het al zo pittig was hahah! Maar mini viking is er!

  • Reply Miranda K. 7 november 2014 at 14:40

    Wat heb je ’t mooi en goed beschreven zeg! Qua ‘ranzigheid’ vind ik het nog best meevallen, maar dat komt waarschijnlijk mede doordat ik door mijn werk zo nu en dan aanwezig ben bij een bevalling en daar ook de nodige dingen meemaak en zie. Daardoor was ik erg benieuwd naar jouw verslag haha!

    Goed gedaan hoor! En nu lekker genieten van jullie prachtige ventje 🙂

  • Reply Benthe 7 november 2014 at 14:38

    Nou, ik vond het vieze allemaal wel meevallen 😉 Inderdaad een voorspoedige bevalling, zo ver dat kan gaan, maar vooral fijn om te horen dat je de pijn eigenlijk alweer vergeten bent. Ze zeggen het altijd – en toch blijf ik er altijd sceptisch over.

  • Leave a Reply

    Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

    De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

    Sluiten